Spilin

Núið er bara núna. Og það endist um alla eilífð. Í kyrrum huga býr mikill kraftur. En það getur verið snúið að hemja hugsanir sínar. Þankarnir þeytast um allt. En þegar við erum í núinu erum við hvergi annarsstaðar en hér og nú. Við dæmum hvorki né metum, fylgjumst bara með því sem gerist – eins og það gerist. Áreitið er allt í kring en við látum það ekki á okkur fá. Við höldum einbeitingu og látum ekki raska ró okkar. Þar til við ákveðum að aðhafast eitthvað. Og þá gerum við það ekki út frá væntingum um hvernig hlutirnir eigi að vera eða af gömlum vana heldur út frá samþættingu alls sem við höfum lært og tileinkað okkur, í uppfyllingu andartaksins. Þetta er það sem kallað er að gleyma sér. Þá er eins og tíminn sé ekki til og allt fram streymir áreynslulaust. Þá er eins og áhyggjurnar gufi upp og streitan líði úr manni án þess að maður taki eftir því. Maður bara er. Við getum ekki breytt fortíðinni og við breytumst ekki í framtíðinni. Eini tíminn til að huga að breytingum er einmitt núna. Í þessu eilífa augnabliki sem núið er. Með  því að vera í núvitund gætum við þess að vera einmitt þar. Við höfum augun á því sem er að gerast akkúrat þar og þá og höldum einbeitingunni. Látum ekkert trufla okkur.